*»Η Νεράιδα και ο Δράκος»

Πόσο καιρό έχει να σας πει κάποιος ένα παραμύθι?? Με δράκους και νεράιδες, που να μην έχει απαραίτητα καλό τέλος? Ακούστε λοιπόν..

Ήταν κάποτε ένας δράκος, ποτέ δεν είχε την συντροφιά κάποιου και περιπλανιόταν σε βουνά και σπηλιές.. Άλλωστε τι άλλο να έκανε από το να πετά από το ένα βουνό στο άλλο, πότε να συλλογίζεται για την ύπαρξή του και πότε να σκίζει τα βράχια με τα νύχια του και να πετά φλόγες. Μια μέρα λοιπόν, μια νεράιδα ήρθε και κάθησε στη μύτη του.. Ο δράκος ξαφνιάστηκε. Την κοίταξε στα μάτια και την ρώτησε:

– Δεν φοβάσαι μήπως σε φάω?

– Όχι..Είμαι πολύ μικρουλα για να χορτάσεις..

– Δεν φοβάσαι μήπως σε φυλακίσω για πάντα?

– Όχι..Όποτε θέλω εξαφανίζομαι..

– Δεν φοβάσαι μήπως σε αγαπήσω?

Η νεράιδα σάστισε, δεν περίμενε αυτή την ερώτηση..Όμως του απάντησε..

– Όχι.. Όλοι θέλουν κάποτε να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.Ο δράκος ένιωσε έντονα την επιθυμία να την αγκαλιάσει..Όμως τα νύχια του κάρφωσαν την μικρή νεράιδα.. Θέλησε να την φιλήσει, η καυτή ανάσα του έκαψε τα φτερά της. Ο δράκος δάκρυσε, όμως τα δάκρυά του την έπνιγαν. Η μικρή νεράιδα πέθανε στην αγκαλιά του. Του ψιθύριζε απλά το μυστικό..

Δεν φτάνει να θέλεις να αγαπήσεις, πρέπει και να μπορείς…Μπορείς?? 

2 thoughts on “*»Η Νεράιδα και ο Δράκος»

  1. Ένας λύκος, ένα μπαρμπουνάκι και μια απεργία

    Φέτος το καλοκαίρι σε ένα μακροβούτι είδα στον βυθό έναν λύκο
    να κυνηγάει ένα κατακόκκινο μπαρμπουνάκι.
    Ξαφνιάστηκε κι αυτός που με είδε, σταμάτησε, την γλύτωσε το ψαράκι
    και μου έκανε νόημα να βγούμε στην επιφάνεια.
    Ανέβηκα, ανέβηκε κι αυτός.
    Μόλις τινάξαμε κι οι δύο τα νερά από τα κεφάλια μας μου λέει.

    -Τώρα βρήκες να εμφανιστείς ρε φίλε;
    Ξέρεις πόσο καιρό κυνηγάω το μπαρμπούνι;

    -Συγνώμη, του απαντάω, αλλά εγώ νομίζω πως η θέση σου
    είναι στο δάσος να κυνηγάς την κοκκινοσκουφίτσα.

    -Κι εγώ το ίδιο νομίζω αλλά μου έδωσε απόσπαση ο υπουργός παραμυθιών.
    Για τις ανάγκες της υπηρεσίας.

    -Και το μπαρμπουνάκι γιατί το κυνηγάς;

    -Είναι ταραχοποιό στοιχείο.Το είδα που μιλούσε με έναν κόκκινο αστερία.

    -Τι βλακείες είναι αυτές.
    Δε πρέπει ν ανακατεύουμε τα παραμύθια με την πολιτική.

    -Γιατί όχι φίλε μου?
    Με τα παραμύθια διαχειρίζεσαι την φαντασία των ανθρώπων.
    Με την πολιτική διαχειρίζεσαι τα όνειρά τους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s